Wil de man mee emanciperen?


huishouden-taakverdeling-mannen-vrouwen

Ik ben erg blij over de bijdrage van De Standaard om de  mannelijke norm in vraag te stellen. Blijkbaar wordt het als zoete koek aangenomen dat de vrouw, wil ze gelijkwaardig worden aan de man, dan maar exact moet doen wat hij doet. Waar zij lange tijd (schijn-)koningin in de private ruimte was (huishouden) en hij koning in de publieke sfeer (bvb betaalde arbeid, politiek), lijkt men emancipatie gelijk te stellen met het feit dat zij voortaan ook tot de publieke ruimte ‘mag’ toetreden. Maar wil hij dan ook in de private sfeer de handen uit de mouwen komen steken? Studies tonen aan dat dit in het merendeel van de gezinnen -voorlopig- niet gebeurt. Gevolg: vele burn-outs en scheidingen en een boel ongelukkige mensen. Willen we dit dan echt?
De emancipatie is onomkeerbaar, maar nog niet afgerond. Het is een grote stap in de goede richting van ieders geluk, wanneer mannen dat beseffen en er zich mee verzoenen.
De schrijver van onderstaand artikel is het er alvast mee eens. Waarvoor dank.

Het is de man die moet emanciperen

De Standaard* – 04 Okt. 2016
Pagina 30

Waarom zouden vrouwen, in het teken van de gelijkheid, altijd moeten streven naar de mannelijke norm? Volgens Theun Pieter Van Tienoven en Ignace Glorieux zijn het omgekeerd de mannen die beter een voorbeeld nemen aan de vrouwen.
Mannen die deeltijds werken en daarmee de ‘mannelijke’ arbeidsnorm doorbreken, worden ondergewaardeerd (DS 1 oktober). Verwondering alom, maar nergens voor nodig. Waarom zouden vrouwen die de norm doorbreken wel aanlopen tegen de hinderlijke gevolgen hiervan en mannen die de norm doorbreken niet? Het enige verschil is dat vrouwen die de norm doorbreken talrijk zijn en mannen niet. Het is gekend dat mannen deeltijds werk voornamelijk gebruiken om ‘uit te bollen’ op de arbeidsmarkt aan het einde van hun carrière, en dat het aandeel mannen dat deeltijds werkt om de combinatie arbeid en gezin mogelijk te maken op één hand te tellen is. Bovendien ligt die ‘mannelijke’ norm de man wel goed: datgene doen dat door een samenleving economisch en sociaal het meest gewaardeerd wordt.

Het is te hopen dat al deze verwondering haar doel niet voorbijschiet en dat ze het debat over gelijke kansen tussen vrouwen en mannen (eindelijk) een zetje in de andere richting geeft. Zonder emancipatie van de man zijn gelijke kansen niet mogelijk. Het probleem in dit debat is als volgt: emancipatie is het streven naar een volwaardige plaats in de samenleving vanuit een achtergestelde positie. Wanneer vrouwen emanciperen erkennen ze daarmee dat het de mannen zijn die wel een volwaardige positie hebben. Is dat wel zo? Is de positie van de vrouwen in de samenleving niet volwaardiger? Of toch ten minste waardevoller? En moet de man niet emanciperen?

Toch neigen de conclusies van het onderzoek van Attentia, tussen de regels door, het debat over gelijke kansen voor vrouwen en mannen verkeerdelijk te voeden. Waarom ziet men gelijkheid altijd in het optrekken van de ‘onderschikte’ norm naar de ‘bovengeschikte’ norm? Waarom moeten vrouwen hetzelfde willen en kunnen als mannen? Uit recent onderzoek voor het Instituut van de gelijkheid van vrouwen en mannen blijkt dat in gezinnen waar zowel vrouwen als mannen voltijds werken, het voltijdse werk van vrouwen in termen van de ‘mannelijke’ norm nauwelijks voltijds te noemen is omdat ze te allen tijde opdraaien voor de kinderen en het huishouden. Met alle gevolgen van dien: glazen plafond, loonkloof, maternal wall. Als dat al niet kan, hoe lukt het dan wel als vrouwen gaan werken volgens de ‘mannelijke’ norm, verloning, promoties en extra’s?

Oplossing

Ligt er niet een veel realistischere oplossing voor de hand, namelijk het temperen van de ‘bovengeschikte’ norm waardoor deze de ‘ondergeschikte’ norm nadert? Ook dan ontstaat er gelijkheid, maar nu doordat er een samenleving ontstaat waarin onbetaalde arbeid en betaalde arbeid in gelijke mate worden gewaardeerd. Waarin er aan het kunnen runnen van een gezin evenveel status wordt verleend als aan het kunnen runnen van een bedrijf. Waarin mannen ook een voorbeeld nemen aan vrouwen in plaats van enkel andersom.

Dat vraagt een grote inspanning, met name van mannen en daarmee is de cirkel rond. Hoe ongelukkig het ook klinkt, gelijke kansen voor vrouwen hangen in grote mate af van de emancipatie van de man. Zolang mannen de ‘mannelijke’ norm niet doorbreken, blijven roldoorbrekende vrouwen vechten tegen de bierkaai. En dan gaat het niet alleen om gendermainstreaming op de arbeidsmarkt, maar in alle levensdomeinen van een samenleving, te beginnen in het huishouden. Gelijke kansen zijn alleen maar gelijk als ze op gelijke voet kunnen worden benut, en dat is nu zeker nog niet het geval.

Theun Pieter van Tienoven
Copyright © 2016 Corelio. Alle rechten voorbehouden

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.